Podczas omawiania "Opowieści z Narnii" poruszam kilka kwestii:
1. Świat przedstawiony z podziałem na świat realny i fantastyczny, utrwalając pojęcie fikcji literackiej.
I
(...) Dziwna
istota była tylko trochę wyższa od Łucji. Od pasa w górę przypominała
człowieka, ale jej nogi były nogami kozła (pokrytymi czarną, połyskującą w
świetle latarni sierścią), a zamiast stóp miała najprawdziwsze kopytka. Miała
też ogon, choć w pierwszej chwili Łucja go nie zauważyła, ponieważ był
elegancko przewieszony przez trzymającą rozłożony parasol rękę, zapewne po to,
aby nie ciągnął się po śniegu. Szyję otulał czerwony, wełniany szalik, a jej
skóra miała również lekko czerwoną barwę. Twarz wędrowca była dziwna, lecz
miła. Miał krótką, ostro zakończoną bródkę i kręcące się włosy, z których
wystawały dwa małe różki. W jednej ręce, jak już powiedziałem, trzymał otwarty,
biały od śniegu
parasol, w drugiej - kilka paczek owiniętych w brązowy papier, jakby wracał z zakupów
przed Bożym Narodzeniem. Był to faun."
Szukamy przymiotników, wskazujemy które fragmenty wypowiedzi narratora mogą nam wskazywać, jaką postacią jest faun. Zastanawiamy się czy można o nim coś więcej powiedzieć, niż tylko jak wygląda. Poznajemy pojęcie charakterystyka bezpośrednia. Na podstawie tego fragmentu dzieci wykonują ilustrację fauna.
Druga lekcja to praca na kolejnym fragmencie
II
(...) "DOBRY
WIECZÓR - powiedziała Łucja.
Faun był tak
zajęty zbieraniem swoich paczek, że w pierwszej chwili nie odpowiedział na jej
powitanie. Dopiero kiedy skończył, lekko się skłonił i powiedział:
- Dobry
wieczór, dobry wieczór. Najmocniej przepraszam, nie chciałbym być zbyt natrętny,
ale czy nie mylę się sądząc, że jesteś Córką Ewy?
- Mam na imię
Łucja - odpowiedziała, nie bardzo rozumiejąc, o co mu chodzi.
- Ale czy
nie jesteś, proszę mi wybaczyć, czy nie jesteś kimś, kogo się nazywa „dziewczynką"?
- zapytał faun.
-
Oczywiście, że jestem dziewczynką - zgodziła się Łucja.
- Czy to
znaczy, że jesteś człowiekiem?
-
Oczywiście, że jestem człowiekiem - powiedziała Łucja coraz bardziej zdziwiona.
-
Naturalnie, naturalnie. Cóż za głupiec ze mnie! Ale proszę zrozumieć, jeszcze
nigdy nie widziałem Syna Adama lub Córki Ewy. Bardzo się cieszę. Trzeba ci bowiem
wiedzieć... -i tu urwał (...) Bardzo mi przyjemnie. Pozwól, że się przedstawię.
Nazywam się Tumnus.
- Miło mi
pana poznać, panie Tumnusie - powiedziała Łucja.
- A czy
wolno mi zapytać, o Łucjo, Córko Ewy, w jaki sposób znalazłaś się w Narnii?
- W Narnii?
A co to takiego? - zapytała Łucja.
- Przecież
znajdujemy się w kraju, który nazywa się Narnią. Wszystko, co leży między Latarnią
a wielkim zamkiem Ker-Paravelem nad wschodnim morzem - wszystko to należy do Narnii.
A ty, ty zapewne przybywasz z Zachodniej Puszczy? (...) Czy Córka Ewy z dalekiego
kraju Gar-Deroby, gdzie panuje wieczne lato wokół prześwietnego miasta Stara
szafa, nie zechciałaby przyjąć zaproszenia na mały podwieczorek?
- Bardzo
panu dziękuję, panie Tumnusie - powiedziała Łucja - ale zastanawiałam się
właśnie, czy nie powinnam już wracać.
- To
zaledwie parę kroków stąd - nalegał faun. - Będzie też ogień na kominku i grzanki,
i sardynki, i ciasto...
- To bardzo
uprzejme z pana strony - powiedziała Łucja. - Ale naprawdę nie będę
mogła zostać
zbyt długo.
- Gdybyś
zechciała wziąć mnie pod rękę, Córko Ewy, to parasol osłoni nas oboje. Idziemy
w tamtą stronę. A więc - w drogę! (...)
Ten fragment służy nam do odpowiedzi na pytanie, czy po
sposobie wypowiadania się, można powiedzieć jaki jest bohater? Przypominamy także "magiczne słówka". Rozmawiamy o przysłowiu "jak cię widzą, tak cię piszą", a także "nie oceniaj książki po okładce". Poznajemy pojęcie charakterystyki pośredniej, powracamy do charakterystyki bezpośredniej z poprzedniej lekcji, by podkreślić różnicę w charakteryzowaniu bohatera. Przypominamy też zasady zapisu dialogu.
sposobie wypowiadania się, można powiedzieć jaki jest bohater? Przypominamy także "magiczne słówka". Rozmawiamy o przysłowiu "jak cię widzą, tak cię piszą", a także "nie oceniaj książki po okładce". Poznajemy pojęcie charakterystyki pośredniej, powracamy do charakterystyki bezpośredniej z poprzedniej lekcji, by podkreślić różnicę w charakteryzowaniu bohatera. Przypominamy też zasady zapisu dialogu.
Jako zadanie domowe proszę dzieci, by w 4-5 zdaniach odpowiedziały na pytanie czy chciałyby mieć takiego przyjaciela, uzasadniając swoją opinię.
